Родны кут

Калі я ўпершыню надоўга пакідаў свой родны кут, ехаў у го рад вучыцца, бацька вывеў мяне з хаты, сказаў:

— А цяпер, сынок, спыніся, паглядзі на хату, у якой ты жыў, на агарод, сад наш. Добранька паглядзі! I на лес вокам кінь, на поле, неба. I ўсё, што ўбачыш, убяры ў сябе, запомні. Бо сюды, у сваю вёску, неаднойчы будзеш вяртацца, калі не наяве, дык у думках. I гэты зварот заўсёды будзе надаваць радасці, сілы, адвагі.

Мінае за годам год. А тыя словы, што сказаў бацька, право дзячы мяне ў дарогу, не забываюцца. Часта ўспамінаю я іх, як успамінаю і вёску тую, дзе вырас, і ўсё, што некалі ў маленстве бачыў, чуў, зведаў. I думаю: жыццё бацькіпрацаўніка наву чыла мудрасці.

Дзякуй табе, тата, што сваю мудрасць, л^обоў і павагу да род нага кута, да ўсягоўсяго нашага, беларускага, што ты перадаў, прывіў і мне. (140 слоў)

Паводле Б. Сачанкі.

×
gdz.ru

Официальные ГДЗ России